ناصر حامدی
داغم، ولی به جرعهای از آب قانعم
باغم، به روشنایی مهتاب قانعم
بیداریام کنار تو ممکن نبوده است
حالا به چشمهای تو در خواب قانعم
چشم تو صحن مسجدی آرام و دوردست
میآیم و به گوشهی محراب قانعم
گیسوی تابدار تو تاب از دلم ربود
یک عمر با هماین دل بیتاب قانعم
شیرین تویی و مبدأ شعرم لبان توست
تَر کن لبی که با غزلی ناب قانعم
امید صباغنو
وقتی که باشی دوست دارم رنجها را همرنج تو میریزد به پایم گنجها را هم
آن قدر دنیا را گرفتار تبات کردی
در اشتباه انداختی تبسنجها را هم!
تغییر را هر جا که باشی میتوان حس کرد
با خنده، شیرین میکنی نارنجها را هم
من مُهرهی مار تو را دیدم که هم کیشم
مات شکوهات کردهای شطرنجها را هم
در منطق محض عددها دستِ دل بُردی!
وارونه کردی با محبّت، پنجها را هم
بی قید و بند قافیه بگذار بنویسم:
از زندگی چیزی به غیر از تو نمیخواهم
محمد سلمانی
سوختم از تشنگی، ای کاش باران میگرفتدر من این احساس بارآور شدن، جان میگرفت
میوزید از سمت گیسوی پریشانت، نسیم
بی سر و سامانیام آنگاه سامان میگرفت
دست من، چنگ توسل میشد و با زلف تو
درد خود را مو به مو میگفت و درمان میگرفت
کاش میآمد دلم از مکتب چشمان تو
درس حکمت، درس عفت، درس عرفان میگرفت
کاشکی این دستهای خالی از احساس من
از بهشتت بوی گندم، بوی عصیان میگرفت
کاش نوحی، ناخدایی ناگهان سر میرسید
جان مغروق مرا از دست طوفان میگرفت
گر نبود این عشق، این انگیزهی دلبستگی
زندگانی از همآن آغاز پایان میگرفت
رضا احسانپور
بغض گلدان لب پنجره را چلچهها میفهمندحال بیحوصلهها را خود بیحوصلهها میفهمند
کفنِ مشهدی و ترمهی یزدی و گلاب کاشان...
بیش از اینها غمِ بم را گسل زلزلهها میفهمند
دور یعنی: نرسی! هی بروی... هی بروی... هی بروی...
معنی فاصله را جاده و پایآبلهها میفهمند
طرح قلیان دلم را صفوی یا قجری نقش کنید
آه جانسوز مرا شاه هماین سلسلهها میفهمند
خواستم تا گرهای باز کنم با غزلم... باز نشد!
کوری بغض مرا گنگترین مسألهها میفهمند
وحید پورداد
در این دوران نامردی و عصر بدگمان بودنچه سودی میبری ای مهربان از مهربان بودن؟
چه سودی میبری وقتی که قدرت را نمیفهمند
و فرقی نیست پیش دشمنان یا دوستان بودن
تو مثل آن معمایی که ساده حل نخواهی شد
و من هم عاشق پیچیدگی چیستان بودن
برای من که فرش و عرش را یک جور می بینم
چه فرقی میکند دریا شدن با آسمان بودن؟
به من میگفت بابا: پهلوانان زنده میمانند
ولی مردند و حالا دور، دور قهرمان بودن
تو از من دور باش و شعرهایم را بخوان بانو
که دور از جانتان یک لحظه مثل شاعران بودن
که جمع شاعری و عاشقی یک تابع محض است
و حاصل میشود یک عمر منهای جوان بودن
سوالت را بگو، من مثل آن طفل دبستانم
که من را میکُشد دلشورههای امتحان بودن
و هر پنجشنبه «رازی» را به حمد و سوره میخوانم
چه حالی میدهد با شیشه و با استکان بودن
و بعد از آن دو نخ سیگار بهمن خوب میچسبد
که من را میبرد جایی فرای این جهان بودن
اتاق ساکت و نور کم و ما روبهروی هم
و من شرمنده از شرح تمام داستان بودن
سجاد رشیدیپور
نمیرنجم اگر کاخ مرا ویرانه میخواهدکه راه عشق آری طاقتی مردانه میخواهد
کمی هم لطف باید گاهگاهی مرد عاشق را
پرنده در قفس هم باشد آب و دانه میخواهد
چه حسن ِاتفاقی! اشتراک ما پریشانی است
که هم موی تو هم بغض من، آری شانه میخواهد
تحمل کردن قهر تو را یک استکان بس نیست
تسلی دادن این فاجعه، میخانه میخواهد
اگر مقصود تو عشق است پس آرام باش ای دل
چه فرقی میکند میخواهدم او یا نمیخواهد
سعید صاحبعلم
آسمان، دزد است کشتی حالِ بادش را ندارد
او فقط از دزد دریایی نمادش را ندارد
باز میپرسی که کشتیهای من غرق است؟ آری
مثل معتادی که خرج اعتیادش را ندارد
باغ وحشی را تصور کن که میرقصد پلنگی
تاب اشک ما و مرگ همنژادش را ندارد
بیقرارم مثل وقتی مادری با یک شماره
میرود تا باجهها اما سوادش را ندارد...
حکم جنگ آمد تصور کن که سربازی نشسته
غیرتش باقیست اما اعتقادش را ندارد
آب راکد را که دیدی؟ چون سرش بر سنگ خورده
رود بود و حال شوق امتدادش را ندارد
درد یعنی شاعری در دفتر شعرش ببیند
مثل سابق دیگر آن احساس شادش را ندارد
سجاد رشیدیپور
پیشتر عاشق ِکسی بودم، دختری اهل ِاین حوالی بودنه مدل، نه ستاره، نه مانکن، ساده اما عجیب عالی بود
مثل ِقالیچهی پرنده، مدام از خوشی توی ابرها بودم
روزهایم ستاره باران و رنگ ِشبهام پرتقالی بود
من به پاییز فکر میکردم، زیر چتری که مشترک میشد
شعر از لای دفترم میریخت، دست ِجیبم اگرچه خالی بود
شعر در من شبیه یک چشمه، بیتوقف مدام میجوشید
مملکت رنگ و بوی دیگر داشت، مملکت غرق ِخشکسالی بود
کار، کمکم رقیب ِشعرم شد تا که از هفت خوان عبور کنم
خوان ِهفتم نگاه ِاو بود و اولی، مشکلات ِمالی بود
ناگهان دیر شد، چه زود و چه بد، به هماین سادگی و تلخی رفت
بعد من ماندم و دلی مبهوت، ظاهراً وقت ِماستمالی بود
پیش ِیک مرد ِمردتر از من، در لباس ِعروس میخندید
مثل بخت ِبد ِنداشتهام، رنگ ِماشینشان ذغالی بود
مادرم از مخاطب ِغایب، صبح تا شب سوال میپرسد
من صریحاً دروغ میگویم: بانوی شعرها خیالی بود...
مجید آژ
هر چند که اندام تو برف سبلان استاز گرمی اهوازِ لبت بوسهپزان است
یک شهر در این عرضه تقاضای تو دارد
تقصیر لبت نیست اگر بوسه گران است
بازار طلا نیست اگر موی طلاییت
با هر وزش باد چرا در نوسان است؟
سرریز شدم از یقهی پیرهن از بس
در عشق تو سیّال تنم در فوران است
تا برهی چشمان تو را گرگ ندزدد
در مرتع گیسوت، دلم چشمچران است
هر بار که تبخیر شد از ذهن خیالت
آن سوی دگر خاطرهات در مَیَعان است
رویای من این بود که همراه تو باشم
افسوس که در دست تو دست چمدان است
باران تنت کاش بر این خانه ببارد
هر چند که بخت بد من، قطرهچکان است!
سعید صاحبعلم
وقتش رسیده مثل من امروز برداری
آن قاب عکس کهنه را از کنج انباری
با آستینت خاکهایش را بگیری باز
بر نقطه ضعف خاطراتت دست بگذاری
دستان من خاکیست، قدری گریه کن بانو!
دستم معطر میشود وقتی که میباری
دیشب به یادت «گریهها» را خواندم از اول
اصلاً کتاب شعر «فاضل» را تو هم داری؟
دیگر نپرس از فکر من این روزها، قطعاً
من هم به آن چیزی میاندیشم که تو... آری!
ترکت نخواهم کرد من با اینکه میدانم
سیگار قلابی برای ترک سیگاری
محمدسعید میرزایی
زمانه خواست تو را ماضی بعید کندضمیر غایب مفرد کند، شهید کند
شناسنامهی درد تو را کند تمدید
تو را اسیر زمین، مدتی مدید کند
به دستمال نسیم آمده است این پاییز
که زخمهای اناریت را سپید کند
میان بقچهی عطرش نشد که دختر باد
سپیدهدم گل زخم تو را خرید کند
زدهست خیمه بر این باغ ابری از اندوه
که ردّ پای تو را نیز ناپدید کند
زمانه بافت لباس عزا به قامت تو
که خود تهیهی اسباب روز عید کند
زمانه خواست که در خانقاه تاولها
تو را مراد کند، درد را مرید کند
کنون زمانهی شاعر چه از تو بنویسد؟
خدا نصیب غزل مصرعی جدید کند
حدیث توست اگر قصّه سازد از «منصور»
مقام توست اگر وصف ِ «بایزید» کند
خدا نخواست سرت را فقط بگیرد، خواست
که ذره ذره تمام ِتو را شهید کند
حسین زحمتکش
انگار غزل آبنباتی شده باشدوقتی که دو تا لب، قر و قاطی شده باشد
لبهای تو با طعم انار است و دو چشمت
شیریست که کمکم شکلاتی شده باشد
این طور نگاهم نکن انگار ندیدی
شهری به هوای تو دهاتی شده باشد
من با تو خوشم با نمد بر سر و دوشم
بگذار که عالم کرواتی شده باشد
باید که غزلهای مرا هم نشناسی
وقتی که غزل هم صلواتی شده باشد
نفیسه سادات موسوی
تو که مجنون نشدی تا بشوم لیلا منروز و شب غرق سخن با همگان، الا من!
حتماً اینگونه نوشتند که: «با هم نشویم»
ور نه کو فاصلهای از لب سرخت تا من؟
عطر مردانهی پیراهن تو کشت مرا
لرزه افتاد سراپام و شدم رسوا من!
اعتمادم به تو از هر بشری بیشتر است
وقت اثبات رسیدهست دگر، حالا من...
کم کن این فاصله را، هیچ مراعات نکن!
ترس در چشم تو پیداست گُلم، اما من...
دستی از جنس نوازش تو به موهام بکش
آدمی تشنهی ناز است، ببین! حتی من!
چه گناهی؟ تو مرا تنگ در آغوش بگیر
تن تو عین بهشت است، جهنم با من!
حدّ شرعی نشود مانع ما، راحت باش!
محرمیّت همه با خطبه که نیست، الزاماً
عاقبت رام شدی، از نفست سیر شدم
مرحبا بر چه کسی؟ حضرت شیطان یا من؟
شاطرعباس صبوحی
آسمان گر ز گریبان، قمر آورده برون
از گریبان تو، خورشید سر آورده برون
به تماشای خط و خال رخ چون قمرت
دلم از روزنهی دیده، سر آورده برون
از بناگوش و خط سبز تو بس در عجبم
کز کجا برگ گلی مُشک تَر آورده برون
کوری منکر شقّالقمر ختم رسل
ابرویت معجز شقّالقمر آورده برون
سرو قد، سین زنخدان تو دیدم، گفتم
چشم بد دور، که سروی ثمر آورده برون
گندم خال تو ای حور بهشتیطلعت
به خدا از همه عالم، پدر آورده برون
تا زبانش نمِکی، شهد لبش کی دانی
که چه شیرین ز نمک، نیشکر آورده برون
ای معلّم! به جز عاشقکُشی و دلشکنی
از دبستان چه هنر این پسر آورده برون
کمر از کوه برون آید و این تُرکپسر
از کجا این همه کوه از کمر آورده برون
چو پر و بال کبوتر، هنر شاعریام
تا به کوی تو رسد، بال و پر آورده برون
تیره کردهست «صبوحی» رخ آفاق، چو شب
بس که در هجر تو، آه از جگر آورده برون
علی حیاتبخش
گیرم فراموشت کنم، در گیرودار روزهااما چه با قلبم کنم؟ با دردها، با سوزها
گیرم که خاموشت کنم با اشکهای خود، ولی
من را به آتش میکِشد دلداری دلسوزها
با شوق یک فردای خوش، راحت نفس خواهم کشید
اما اگر رخصت دهد این بغض ِاز دیروزها
راهی به پهنای جهان هم باز باشد باز هم
پابند بام خویشتن هستند دستآموزها
فتح بلندای وصال، یعنی شروع بازگشت
ای عشق! ما را خط بزن از دستهی پیروزها
علیرضا رجبعلیزاده
زخمهایی هست با آدم که گاهی پیش اومرگ حتی مرگ میجوید پناهی پیش او
زخمهایی مثل «تنهایی» که خیلی کوچکست
حرف دیگر زخمها خواهی نخواهی پیش او
...
بهمن صباغزاده
لباس تور، تن کرده درختان خیابان راعروس برف، زیبا کرده این شبها خراسان را
برای دستِ گرمت را گرفتن فرصت خوبیست
از این رو دوست دارم سردی فصل زمستان را
لباس گرم میپوشیم و با هم راه میافتیم
مسیر باغ ملی سوی خود خواندهست مستان را
تو محو گفتوگوی برفها و کفشها هستی
به شوخی میتکانم بر سرت برف درختان را
لبو لبسوز و با آن بوسههای داغ میچسبد
چه حالی میدهد وقتی که با این میخورم آن را
سلامت را نمیخواهند پاسخ گفت سرها در...
کسی با سوز میخواند سرآغاز زمستان را
شاطرعباس صبوحی
صبر در عشق تو جانا هله تا چند کنم؟من که مُردم ز غمت حوصله تا چند کنم؟
تا سر زلف پریشان تو دیدم، گفتم
از پریشانی خاطر، گله تا چند کنم؟
روزگاریست که با زلف تو در کشمکشم
پنجه در پنجهی یک سلسله تا چند کنم؟
به امیدی که بیفتم عقب محمل دوست
جای در جلد سگ قافله تا چند کنم؟
گاهِ قربانی جانست به تقصیر نگاه
به طواف حرمت هروله تا چند کنم؟
بعد از این بایدم از سر، به ره عشق شتافت
سعی با پای پر از آبله تا چند کنم؟
مفتی از حرمت میگفت من از حکمت وی
بحث با جاهل این مسأله تا چند کنم؟
من که هنگام فریضه سگم اندر بغل است
بیخود از بهر ریا، نافله تا چند کنم؟
جانش آمد به لب و باز «صبوحی» میگفت
صبر در عشق تو جانا هله تا چند کنم؟
حسین شاهزیدی
در باغ محبت قفسی نیز مرا بسدر دام فتد آنکه اسیر قفسی نیست
جمعی نگرانند که از عمر بسی رفت
ما خرم از آنیم که از عمر بسی نیست
جواد منفرد
تویِ شیرینی، تو اول! قند، دوم میشودمزهی سوهان اعلا پیش تو گم میشود
بین قُطاب و گز و نُقلِ محلی ساده است
حدس اینکه طعم لبهای تو چندم میشود!
روزها رد میشود، چشمت شرابی کهنهتر
پلکهایت کمکَمک تبدیلِ به خُم میشود
هر کجا ساکن شوی در نقشه، مانند شمال
جمعیت آنجا گرفتار تراکم میشود
چشمبسته، هر کسی بویت کند توی سرش
باغهای پُر گُلِ قُمصر تجسم میشود
ماه را جای تو میگیرم نمیدانم چرا
اینقدر این روزها سوءتفاهم میشود!
دود کن اسپند را، چشم حسود از دیدنت
شورِ شور، اصلاً دو تا دریاچهی قم میشود
وقتِ شرعی، لطف کن از پیش مسجد رد نشو
موجبات سستیِ ایمان مردم میشود
وسوسه یعنی تو! شالیزار هم یعنی بهشت
بیخودی آدم دچار سیب و گندم می شود